Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Χώρα με βλέμμα μαρμαρωμένου βασιλιά αιώνια χαμένη στη δίνη της απληστίας




Γράφει η Νούλα Χρυσοχοΐδου

 Και φαίνεται να στέκει εκεί μαρμαρωμένη, αιώνια βυθισμένη στο σκότος των άπληστων πολιτικών της, ενώ αυτές τις ημέρες δίνουν και παίρνουν οι κόντρες στο ελληνικό κοινοβούλιο. Για ποια ανύπαρκτη κυβέρνηση αλλά πιο διφορούμενη αντιπολίτευση γίνεται λόγος(;). Ίσως από τα πιο δύσκολα χρόνια που εμφανίζονται στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, οι βουλευτές ντύνονται ηθοποιοί, τα σκηνικά άλλοτε μουντά άλλοτε μαύρα και ραγισμένα, και τα ρούχα των ηθοποιών μέσα στην χλιδή και στο στρας λαμπυρίζουν και προκαλούν την άλλοτε "αποκοιμισμένη" κοινωνία μας.

Είναι πολλές φορές που σκέφτεσαι ότι καμιά πολιτική ευθύνη δεν θα δοθεί, καμιά πολιτική πρωτοβουλία δεν θα παρθεί και αναρωτιέσαι για πιο πολιτικό σύστημα μιλάμε σήμερα. Τι θα γράψουν οι ιστορικοί για αυτά τα οχτώ χρόνια ανυπαρξίας και έλλειψης σοβαρότητας του ελληνικού πολιτικού συστήματος(;). Μαρμάρωσε η οικονομία της χώρας και αντί να πάρουμε σκαφίδι και να την ελευθερώσουμε, κοιτάμε αν γέρνουμε δεξιά, αριστερά ή κέντρο.
Το μόνο που βλέπεις είναι κορμιά να σε προσπερνούν στο διάβα σου. Τα πρόσωπα θαμπά, σκοτεινιασμένα με ένα βλέμμα στο κενό. Δεν βρίσκεις ένα χαμόγελο αληθινό, δεν υπάρχει κάτι που να σου θυμίζει την ανεμελιά της παρελθούσας κοινωνίας. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί χάνονται καθημερινές αξίες, θρησκεία που έχει βυθιστεί στην αρρώστια της, οικογένεια που έχει χάσει τα ιδανικά της και μια πατρίδα που σαπίζει σαν να 'χει γάγγραινα στα σπλάχνα της. Τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο. Τίποτα που να θυμίζει την παλιά Ελλάδα.
Η απληστία μας έχει κυριεύσει. Κι όταν ακούστηκε μαζί τα φάγαμε, ξεσηκωθήκαμε στο πόδι. Μήπως δεν είχε μια πικρή δόση αλήθειας αυτή η έκφραση; Κι αν δεν τα φάγαμε όλοι εμείς κάναμε κάτι χειρότερο. Μείναμε απαθείς. Μαρμαρώσαμε μέσα στον χρόνο. Και να! εκεί που βλέπεις ένα φως στο τούνελ, να ξανά βυθίζεσαι στην αθλιότητα και στην αδιαλλαξία των ανθρώπων που μας κυβερνούν. Σήμερα είναι οι αριστεροί αύριο θα είναι οι δεξιοί και ο καθένας θα παίρνει την σκυτάλη και θα πειραματίζεται. Όσο δεν μιλάμε, τόσο η σκυτάλη αλλάζει χέρια και οι δρομείς τρέχουν πάνω-κάτω αναλόγως τη φορά που δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνο που μ΄αυτόν τον τρόπο δεν φτάνουμε ποτέ στο τέρμα.
Κι αν αυτή η χώρα έχει πολλά να δώσει ακόμα….γιατί έχει(!), ο φόβος ότι χάθηκε μέσα στη μαύρη τρύπα του μας έχει ακινητοποιήσει ως κοινωνία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου