Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Μνημονιακές Μνήμες Ελληνισμού..σκοτεινά αναδυόμενες


Τα δύσκολα οικονομικά χρόνια στην Ελλάδα του 21ου αιώνα καταγράφονται ήδη στο τέλος της πρώτης δεκαετίας, δηλαδή στο 2009 και συνεχίζονται πέντε χρόνια μετά. Παρά τις θυσίες που έγιναν από τον ελληνικό λαό και το γνωστό σε όλους PSI παρατηρούμε ότι το χρέος και δη το δημόσιο αυξήθηκε περίπου 51 εκατοστιαίες μονάδες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η καταστροφική πολιτική των δανειστών μας αλλά και των "εκτελεστικών" κυβερνήσεων της πενταετίας αυτής, πρέπει να σταματήσει και να εφαρμοστούν νέες μέθοδοι, διαφορετικοί και άμεσα εφαρμόσιμοι, γιατί δυστυχώς η οικονομία της Ελλάδας θα πρέπει να επιστρέψει πάλι στην αρχή του 2009(ως προς τους αριθμούς, το κοινωνικοοικονομικό μοντέλο είναι άλλο θέμα) και να επανέλθει η όποια ανάπτυξη είναι εφικτή. 

Μεταξύ αυτών των ετών παρατηρήθηκε μεγάλη μείωση των δαπανών των τριών βασικών Υπουργείων (τα οποία σχετίζονται άμεσα με την κοινωνική πολιτική), της χώρας μας με μείωση που υπολογίζεται στο 1/3 περίπου με την εφαρμογή των μέτρων των Μνημονίων. Δεδομένου ότι τα Υπουργεία Παιδείας και Υγείας είναι τα πιο σημαντικά, στην πενταετία των μνημονίων υπήρχε σημαντική μείωση των ποσών που διατέθηκαν, κάτι που σίγουρα θα έχει σοβαρές συνέπειες στο μέλλον της χώρας. Συγκριτικά στο Υπουργείο Παιδείας το ποσό που διατέθηκε το 2009 αντιστοιχούσε στο 3% ενώ για το έτος 2014 κυμάνθηκε στο 2,6%. Αντίστοιχα σ΄αυτό της Υγείας, για το έτος 2009 είχαν διατεθεί ποσά της τάξεως του 3,2% του προϋπολογισμού, όμως πέντε χρόνια μετά παρατηρούμε την μείωση στο 2,5% του ΑΕΠ. Γίνεται ευρέως αντιληπτό, αν αναλογιστούμε ότι η ύφεση υπάρχει από το 2007 και συνεχίζει να υπάρχει μέχρι στις σήμερα, βασικά υπουργεία για την ανάσχεση της πέφτουν θύματα της περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής.
Όσο περισσότερο όμως μελετάμε τόσο λυπηρά είναι τα στοιχεία που προκύπτουν, διότι ανάλογη μείωση είχαμε και στις δαπάνες για της δημόσιες επενδύσεις, καθώς εξίσου μείωση διαφαίνεται στην πενταετία κατά το 1/3. Βασικός παράγοντας άλλωστε αντιμετώπισης της ύφεσης είναι οι δημόσιες επενδύσεις.
 Με σημαντικές μειώσεις στην ιδιωτική κατανάλωση και επενδύσεις με αποτέλεσμα το ΑΕΠ, σε τρέχουσες τιμές πάντα, να μειωθεί περίπου κατά το 1/4.
Μειώθηκε το εργατικό δυναμικό της χώρας περίπου 4,4% που αν το αναγάγουμε σε χιλιάδες, φτάνει στις 221.000 με τους μακροχρόνια ανέργους από την μια και με τους νέους μετανάστες από την άλλη. Και όχι δεν κάναμε λάθη στους αριθμούς καθώς από τις 221.000 ο αριθμός των ανέργων τριπλασιάστηκε σχεδόν και φτάνει στις 824.000 και τελικά αγγίζει τους 1.046.000 και 22,8% για το 2014.
Κι αν αναφερθούμε στην σχεδόν ανύπαρκτη ανάπτυξη που προβλέφθηκε στον Προϋπολογισμό του 2015 που μόνο ρεαλιστική δεν μπορεί να θεωρηθεί, διότι το ποσοστό αυτό είναι στο 2,9% και είναι από μόνο του σουρεαλιστικό, καθώς οι προηγούμενες κυβερνήσεις αποδεικνύουν ότι είχαν εναποθέσει τις ελπίδες στους στην αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης και των γενικότερων ιδιωτικών επενδύσεων. Συν τοις άλλης η καλύτερη περίπτωση είναι το δημόσιο χρέος να φτάσει στο 120% του ΑΕΠ το 2020, που ακόμα και τότε κανένας οικονομολόγος - αναλυτής δεν θα συμφωνήσει ότι το χρέος είναι βιώσιμο. Ένα χρέος που στην αρχή της κρίσης διέπετο στην πλειοψηφία του από το ελληνικό δίκαιο, ενώ σήμερα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και χρωστάμε σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης και στο ΔΝΤ.
Με μια χώρα να αντιμετωπίζει ένα εξοντωτικό και μη βιώσιμο χρέος, με συνεχιζόμενη λιτότητα, έλλειψη ρευστότητας και αύξηση της ανεργίας και με κυβερνήσεις που έχουν γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, κάτω λοιπόν από αυτές τις συνθήκες και τις αναγκαστικές επιλογές της κυβέρνησης το μόνο που φαντάζει μακρινό μεν πιθανό δε είναι ο χρόνος και το χρήμα που προσπαθεί με νόμιμα μέσα να κερδίσει η σημερινή κυβέρνηση, αμφισβητώντας παλιές και νέες δανειακές συμβάσεις και μέτρα σε....ευρωπαϊκά και ελληνικά δικαστήρια, με την ελπίδα ότι έως τότε θα υπάρχουν κι άλλες χώρες αλλά και άλλες πολιτικές δυνάμεις να μας βοηθήσουν.....!
Με μοναδική εντολή της ΕΚΤ, τον περιορισμό του πληθωρισμού(προτεσταντική ηθική) και με ένα PSI, που τελικά κατάφερε να μας βγάλει από την λιτότητα και την εξαθλίωση (;) 
Μήπως έφεραν αντίθετα αποτελέσματα..(;), όπως αποδεικνύουν και οι αριθμοί?


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου